باز یه دل شکسته که تاب اینهمه بی اعتنایی رو نداره و می خواد بزنه زیر همه چی

کسی که زندگی داره نابودش می کنه و هیچکس هیچکس حتی خدا هم اونو نمی بینه تا حداقل مرهمی رو زخمش بذاره آخر یه شب این گریه ها سوی چشاشو می بره...

داره داغون می شه نابود می شه اما هیچ دستی  دستای گداییش رو نمی بینه حتی اونی که میگن باب الحوائجه و هیچ کسی رو از در خونش نا امیدبر نمی گردونه چون خودش نا امید شده...

دیگه از اینهمه شعار و فریاد دروغین خسته ام از اینهمه التماس دعاهای الکی که هرتاش می خواد می گیره و بقیش هم باید بگیم یا قسمت نبوده یا حکمتی تو کار بوده و هی غصه بخوریم

هی صبر و صبر و صبر

دارم آتیش می گیرم دیگه هیچ حرفی هیچ نصیحتی منو آروم نمی کنه مگه اینکه یکی بزنی محکم پس کلم که تو و این همه التماس های بی جوابم رو فراموش کنم که اونم یه نا مردیه دیگس!!!

اونقد داد می زنم تا یا کافر شم یا منو درست و حسابی ببینی

دیگه زدم به سیم آخر دیگه بریدم از تو و از این زندگی از این عشق های ناکام

تو نبودی به پیامبرت گفتی به همه بگه که اگه زمین و زمان بخوان عشقی رو بین دو نفر ایجاد کنند نمی تونن مگر اینکه تو بخوای؟؟؟ پس چرا منو عاشق می کنی عاشق کسایی که یکی دیگه رو دوست دارن خوشت میاد ضجه بزنم چرا؟چرا؟چرا؟

دوستت ندارم هر روز میام می گم که دوست ندارم تا تو هم بیایی و بگی چرا کاری کردی که دوست نداشته باشم

ببین منم همونی که خودت ساختی پروریدی عزت دادی و حالا ... من نمی خوام من اینی که هستم رو نمی خوام من کسی که خدا نمی خواد صداشو بشنوه رونمی خوام من این صدایی که خدا نمی شنوه رو نمی خوام من تو رو نمی خوام که خودتو ازم گرفتی

من از تو متنفرم که اینقدر صبوری تویی که نه به من صبر می دی نه حاجت

 از حکمتت خسته شدم

اگه حرفم رو شنیدی بیا نظر بده... اگه واقعا سمیع و بصیری همین امشب بیا نظر بده بگو چه خاکی بر این سر بریزم

خودشناسي رو اولين بار توي دبيرستان توي كتاب ديني ديدم. از همون زمان ها بود كه حرف خدا شناسي و كمال توي همه كتاب ها بود. البته شايد هنوزم باشه ، نمي دونم. از همون سالها دلم مي خواست آدم كاملي بشم و به كمال برسم. اولين باري كه عاشق شدم، عاشق خدا شده بودم. همه چي از يه خواب شروع شد. يه خواب درباره خدا و روز قيامت. نزديك غروب بود.

 وقتي از خواب بيدار شدم ديدم داره نمازم قضا مي شه . حس عجيبي داشتم. انگار كه واقعا قيامت شده باشه بدجوري ترسيده بودم. اول نمازم رو خوندم. بعد از اون گناه نمي كردم و وقتي مي ديدم ديگران دروغ ميگن يا يه گناهي مي كنن تعجب مي كردم كه چه طور از روز قيامت نمي ترسن. كم كم احساس كردم خدا رو همه جا با خودم احساس مي كنم. به ماه رمضان نزديك شديم و با اومدن اون ماه علاقه من به خدا بيشتر شد تا جايي كه وقتي كسي مي گفت به خاطر خدا كاري بكن هرجور شده قبول مي كردم. سجده هاي نماز صبحم طولاني شده بود و توي سجده از عشق خدا گريه ميكردم. هر روز دلتنگ تر مي شدم. كم كم با خودم گفتم وقتي اينجوري عاشق خدايي و وقتي تو زندان جسم از شوق خدا مي خوايي پرواز كني ، پس اگه بميري ديگه چقدر خوشحال مي شي؟ فكر كردم وقتي ميميرم به خدا نزديك تر مي شم. هر روز احساس مي كردم به مرگ نزديك تر مي شدم و هر روزخوشحال تر مي شدم. كم كم فقط مي خواستم بميرم. سر كلاس مي گفتم كاش يكي از در مي اومد تو و مي گفت كي حاضره براي دارزدن داوطلب بشه، اون وقت من با تمام وجود مي رفتم. ماه رمضون كه تموم شد با تمام وجودم گريه مي كردم و تازه مي فهميدم چرا بعضي از آدم ها از تموم شدن رمضان ناراحت مي شن و گريه مي كنن. لحظه اي كه اعلام كردن فرداش روز عيد فطره با تمام وجودم گريه كردم. تا مدتي وقتي به ماه رمضون فكر مي كردم اشك توي چشمام جمع مي شد و دلم واسه خدا تنگ مي شد.كلي هم به مولا علي متوسل مي شدم . واقعا با امام علي بودن انسان رو به كجاها كه نمي كشونه. اما ... كم كم اون اتفاقي كه نبايد بيفته افتاد. با خودم فكر مي كردم از عالم بالا شدم. خدايي شدم. مي گفتم من متعلق به اينجا نيستم. بايد بميرم. و اين غرور منو به قعر بدبختي هاكشوند. و من ديگه هيچ وقت عاشق خدا نشدم...

اين ماجرا مال خيلي سال پيشه و الان كه به اون روز هاي نوجواني فكر مي كنم واقعا حسرت مي خورم. اگه مي شد به گذشته برگردم حتما به سال سوم دبيرستان مي رفتم...

حالا بدجوري با خودم درگيرم با زندگيم، با عشق هاي شكست خورده، با بيماري هاي جسمي و روحي با روز هاي خوشي كه مي شد داشته باشم. الان روزگار خوبي دارم راضي ام اما از خودم راضي نيستم. آدم خوبي نشدم، خدايي نشدم دلم واسه معنويات خودم تنگ مي شه . بارها تصميم گرفتم واسه خدا نامه بنويسم اما بعد فكر كردم آدرس خدا كجاست؟ كجا بفرستم كه فقط خدا بخونه. بعد تصميم گرفتم يه آي دي بسازم و همه حرفام رو ميل بزنم به خدا. ديدم اونجوري نامه هاي من باز نشده مي مونه. تصميم گرفتم توي يه دفتري نامه هام رو يادداشت كنم ترسيدم دست غريبه اي بهش بخوره تا اينكه... اين فكر به سرم زد كه يه وبلاگ بسازم و شروع به نوشتن كنم هم خدا مي خونه و هم هيچ كس منو نمي شناسه. هرجاي دنيا هم كه باشم مي تونم با خدا حرف بزنم.

خدايا اميدوارم اين نامه هاي بازشده رو كه فقط براي تو نوشتم بخوني خدايا بيا تو خوابم....

محبوب من معشوق من اي نور جان افروز من اي روشني بخش دلم آرام جان معبود من